Station to Station is David Bowies tiende studioalbum uit 1976, opgenomen in Los Angeles. Het album markeert een belangrijke overgangsfase in zijn carrière, waarbij hij zich verwijderde van de blue-eyed soul van Young Americans en zich richtte op een meer experimentele Europese geluidsrichting. Musicaal combineert het werk funk en soul met syntetizers en motorik-ritmes onder invloed van Duitse elektronische bands zoals Kraftwerk en Neu. Het album toont een fascinerend vermogen om organische instrumentatie buitenaards te laten klinken, met een unieke mix van toegankelijke en tegelijkertijd ondoordringbare elementen. De plaat werd een groot commercieel succes en bereikte top tien notering aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. De creatie van Station to Station vond plaats tijdens een donkere periode in Bowies leven. Hij kampte met cocaïneverslaving, persoonlijke problemen en disillusiemering met de Amerikaanse muziekindustrie. Ondanks deze omstandigheden slaagde Bowie erin zijn fysieke en psychologische staat om te zetten in een nieuw persona, de Thin White Duke. Het album bezit een meer geestachtige en sinistere energie vergeleken met zijn vorige werk, doorspekt met occultistische thema's. Station to Station diende als een verklaring van Bowies intentie om terug te keren naar Europa, wat uiteindelijk leidde tot de beroemde Berlijnse trilogie met Brian Eno. Het album werd gezien als een ankerpunt in zijn evolutie, waarbij hij actief afstand nam van traditionele rockmuziek om zich buiten die wereld te positioneren.